termoorganika.com.plgaudi projekt

Anda Rottenberg

Historyk i krytyk sztuki. Autorka opracowań naukowych w dziedzinie badań nad polską sztuką współczesną w Instytucie  Sztuki PAN 1973-1986; tekstów krytycznych i analiz dotyczących sztuki współczesnej, drukowanych po angielsku, niemiecku, francusku, portugalsku, rosyjsku, węgiersku, włosku, japońsku, koreańsku, czesku i słoweńsku w licznych publikacjach na całym świecie oraz popularnych książek o sztuce, ostatnio wydana  została " Sztuka w Polsce 1945 - 2005", Warszawa, 2005.

Kurator wielu polskich i międzynarodowych wystaw eksponowanych w Polsce i za granicą, m.in. "Europa Nieznana" - 1991, "Gdzie jest brat Twój, Abel" -1995, "Sztuka z Polski" - Budapeszt, Wilno, Tallin, Riga - 1997, "Postindustrial Sorrow" i "Amnesia" - 2000; "Continental Breakfast", Belgrad 2004: "Warszawa - Moskwa", 2004/2005; kurator udziału polskiego w międzynarodowym Biennale Sztuki  w Wenecji, w Istanbule i Sao Paulo; kurator działu Europy Środkowo Wschodniej na Biennale w Kwangju (Korea Pd.).

Organizator festiwalu polskiej kultury w Brazylii (Sao Paulo, Rio de Janeiro) 2002 oraz wielu międzynarodowych kongresów.

W latach 1992 - 2000 członek zarządu międzynarodowych organizacji: Fundacji Sztuki Europejskiej "Germinations" oraz Fundacji "Manifesta". Członek licznych międzynarodowych gremiów profesjonalnych (IKG,IKT,ICOM), wiceprzewodnicząca Międzynarodowego Stowarzyszenia Krytyków Sztuki (AICA) do roku 2000.

Założycielka Fundacji EGIT (1986); Soros Center of Contemporary Art - Polska (1992) oraz Fundacji Instytut Promocji Sztuki (1997).

1993-2001 dyrektor Galerii Sztuki Współczesnej - "Zachęta" w Warszawie;

2001 Wizytujący konsultant Muzeum of Modern Art, Nowy Jork;

2005 - 2007 Przewodnicząca Rady Programowej i dyrektor programowy Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie.


Leon Tarasewicz

Urodził się 14 marca 1957 roku w Stacji Waliły, na Białostocczyźnie. W 1984 ukończył wydział malarstwa w pracowni prof. Tadeusza Dominika w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Od 1996 roku prowadzi pracownię malarstwa na macierzystej uczelni. Mieszka w Waliłach na Białostocczyźnie. Jest laureatem wielu nagród i wyróżnień, m. in.: w 1998 Nagrody im. Jana Cybisa, w 1999 Nagrody Fundacji Nowosielskich oraz Paszportu "Polityki", w 2007 Nagrody Wielkiej Fundacji Kultury. Jego prace znajdują się we wszystkich znaczących kolekcjach polskich, a także wielu zagranicznych.

Jego debiut, przypadający na rok 1984, to wystawy indywidualne w Galerii Dziekanka i Galerii Foksal w Warszawie. Związany z tą galerią i osobą jej kuratorki Milady Ślizińskiej, wystawia tam wielokrotnie (1985, 1988, 1991, 1994, 2000, 2006). Od lat współpracuje także z Galerią Białą w Lublinie, prowadzoną przez Annę Nawrot i Jana Grykę, gdzie mają miejsce kolejne jego wystawy (1985, 1995, 1997, 2001, 2004, 2005). Za granicą zadebiutował na wystawie zbiorowej Dialog w Moderna Musset w Sztokholmie (1985). Od 1986 rozpoczyna się jego wieloletnia współpraca w Galerią Claesa Nordenhake (wystawy w Malmö: 1986, następnie w Sztokholmie: 1986, 1989, 1991, 1993 1996, 1999, a ostatnio w nowej siedzibie galerii w Berlinie: 2001). Dzięki zainteresowaniu Gabrieli Cardazzo nawiązuje wieloletnią współpracę z Gallerią del Cavallino w Wenecji (wystawy w 1986, 1989, 2001). Związany jest także ze stowarzyszeniem artystycznym "Art Space". Wystawiany również przez: Springer & Winckler Galerie (we Frankfurie nad Menem: 1992, 1993, 1996, 1998, ostatnio w Berlinie: 2001, 2005); Gary Tatintsian Gallery w Nowym Jorku (2001, 2004). Utrzymuje kontakt z galerią BWA "Arsenał" w Białymstoku (wystawy w latach: 1987, 1995, 2005).

Jego sztuką zainteresowane są nieustannie liczące się ośrodki sztuki współczesnej: Muzeum Narodowe we Wrocławiu (1988, 2008), Centrum Sztuki Współczesnej, Zamek Ujazdowski w Warszawie (1991, 1997, 2003), Malmö Konsthall (1992), Kunsthalle w Lubece (2006), Galeria Sztuki Współczesnej Zachęta w Warszawie (1999, 2006). Brał udział w kilkuset wystawach zbiorowych w kraju i za granicą. Reprezentował sztukę polską na Aperto ‘88, podczas Biennale di Venezia (1988) oraz w Polskim Pawilonie na 49. Międzynarodowym Biennale w Wenecji (2001).

W 2007 roku, w związku 50-leciem artysty, zostaje wydany katalog monograficzny, któremu towarzyszy seria wystaw indywidualnych na terenie kraju (Muzeum Górnośląskie w Bytomiu, Galeria Ego w Poznaniu, Galeria Arsenał w Białymstoku, Muzeum Narodowe we Wrocławiu).Źródła malarstwa Tarasewicza tkwią w pejzażu. Artysta - pokazując go w syntetyczny sposób - zamienia las, ziemię, pola, ptaki, wodę, góry... na wycinki rzeczywistości, pokazane w bardzo wyabstrahowany sposób. Jego obrazy posiadają cechę "over all", i choć "wycinają" fragmenty pejzażu, w rzeczywistości go poszerzają. W konsekwencji, w zasadzie już na początku jego drogi artystycznej malarstwo przechodzi w przestrzeń galerii. Zmienia skalę i sposób oddziaływania. Wychodzi poza ramy. Już w 1985 ptaki pojawiają się na ścianach Galerii Foksal. Potem artysta przedstawia się coraz mniejszy wycinek rzeczywistości. Jego zainteresowania zawężają się do swoistej makroskali pejzażu jak i malarstwa. W efekcie wyabstrahowane kolorowe pasy jego obrazów przechodzą na ściany galerii (Galeria Biała 1993, Galeria Foksal 1994, Galeria "Arsenał" 1995). Przestrzeń zamknięta w ścianach galerii szybko przestaje wystarczać artyście, zaczyna malować na projektowanych przez siebie powierzchniach (BWA Katowice, 1995, Galeria "Arsenał", 1995). Pojawia się koncepcja "wejścia w przestrzeń" obrazu. Stąd realizacje takie jak na wystawie "Sztuka wobec natury" (Zachęta 1996) czy na wystawie w CSW (1997), gdzie pojawiają się budowane przez artystę konstrukcje lub filary, "noszące" jego malarstwo.

W 1999 jego malarstwo "spływa" na podłogę galerii (1999 DAP, 2001 Biennale Wenecja), co implikuje kolejne pytania. Widzimy je na wystawie w Galerii Foksal 2000 (powtórzonej niejako w "Springer & Winckler Galerie", 2001), czy w instalacji na wystawie "Here & Now" w Zachęcie (2001) czy w galerii Białej (2001), gdzie materia malarska uwięziona zostaje w drewnianych konstrukcjach. Na wystawie w auli ASP w Warszawie artysta po raz pierwszy pokazuje wolnostojącą konstrukcję z desek, w której ponownie "zamyka" materię malarską. Wystawa zostaje powtórzona w Berlinie w galerii Clausa Nordenhake. Wystawa indywidualna w Centrum Sztuki Współczesnej (2003, Warszawa) jest kolejnym krokiem w poszukiwaniu przestrzeni koloru, w poszukiwaniu kondycji malarstwa we współczesnej sztuce. W 2005 roku artysta zaczyna eksperymenty łącząc swoje malarstwo przestrzenne z lustrami, stwarza iluzoryczne doświadczenia poszerzając jeszcze dalej obszar swojej wypowiedzi (Instytut Polski w Berlinie, Galeria Biała w Lublinie 2005; Galeria Foksal w Warszawie, 2006). Podczas ostatniej artysta realizuje wolnostojącą konstrukcje, wypełniająca przestrzeń krużganków Muzeum Narodowego we Wrocławiu (2008).


Aleksander Panek

Ukończył Politechnikę Warszawską, broniąc dyplom w Instytucie Automatyki, na wydziale Podstawowych Problemów Techniki w 1974 roku. W 1986 obronił prace doktorską na Politechnice Śląskiej w Gliwicach na wydziale Mechanicznym Energetycznym w zakresie termodynamiki i teorii sterowania. Jest członkiem:

  • Rady Dyrektorów international initiative for Sustainable Butli Environment
  • Sekcji fizyki budowli KILIW PAN
  • Sekcji Ogrzewnictwa, Ciepłownictwa i Klimatyzacji KILIW PAN
  • Zarządu (Prezes) Zrzeszenia Audytorów Energetycznych
  • Czlonkiem Zalożycielem Polskiego Oddziału Zrzeszenia Inżynierów Energetyków (Inżynierów siedziba w USA).

 

Zatrudniony w NAPE (1994) jako prezes zarządu odpowiedzialny za strategię, politykę firmy, zakres zadań badawczych, kontrakty komercyjne, strategię inwestycyjna i planowanie.

Od 11987 roku pracuje na Wydziale Inżynierii Środowiska PW prowadząc wykłady z efektywności finansowania, audytu energetycznego, fizyki budowli, wymiany ciepła, matematyki i rozwoju zrównoważonego w naukach inżynierskich. Jest członkiem wielu komitetów naukowych autorem licznych publikacji dotyczących poszanowania energii i oddziaływania na środowisko.


Anna Kamińska

Redaktor naczelna miesięcznika Murator

 

 


Marek Kaproń

Jest absolwentem Wydziału Inżynierii Lądowej Politechniki Warszawskiej. W pierwszych latach po studiach  pracował w Polskiej Akademii Nauk, a następnie w Centralnym Ośrodku Badawczo-Projektowym Budownictwa Ogólnego (COBPBO). Uczestniczył w szeregu prac badawczych dotyczących budynków wznoszonych metodami uprzemysłowionymi. Był współautorem wytycznych, instrukcji i opracowań badawczo-konstrukcyjnych.

W latach 1989 - 1992 pełnił funkcję dyrektora Biura Współpracy z Zagranicą Ministerstwa Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa, sprawując nadzór nad zapleczem badawczym resortu. W 1992 roku rozpoczął pracę z francuskim holdingiem THION. W pierwszym okresie jako doradca, a po utworzeniu Spółki THION Polska Sp. z o.o. jako jej dyrektor. Brał udział w procesie restrukturyzacji Pracowni Konserwacji Zabytków (Biuro Handlu Zagranicznego) pełniąc funkcję wiceprezesa Zarządu Spółki.

Pracę w Instytucie Techniki Budowlanej rozpoczął w marcu 1997 r. na stanowisku pełnomocnika dyrektora, a od stycznia 1998 r. pełnił funkcję zastępcy dyrektora ds. współpracy z gospodarką. Od szeregu lat uczestniczy w pracach międzynarodowej organizacji UEAtc, grupującej europejskie instytuty badawcze budownictwa. Pełni również funkcję zastępcy Przewodniczącego Rady Wyrobów Budowlanych, powołanej na mocy art. 3 ustawy o wyrobach budowlanych. W wyniku postępowania konkursowego oraz po uzyskaniu pozytywnej opinii Rady Naukowej ITB, z dniem 1 lipca 2007 r. Minister Budownictwa Andrzej Aumiller powołał mgr. inż. Marka Kapronia na  5-letnią kadencję, na stanowisko dyrektora największej w Polsce placówki badawczej budownictwa - Instytutu Techniki Budowlanej.


Mirosław Bałka

Urodził się w 1958 w Warszawie.

Rzeźbiarz . Zajmuje się również rysunkiem i filmem eksperymentalnym.

Prowadzi Pracownię Działań Przestrzennych w Katedrze Intermediów Akademii Sztuk Pięknych w Poznaniu .

Brał udział w ważnych wystawach międzynarodowych m.in.:  Documenta w Kasselw  (1992 ) , Biennale w Wenecji ( 1990 , 1993 , 2005 ) ,The Carnegie International w Pittsburgh  (1995 ) , Biennale w Sao Paulo ( 1998 ) ,Biennale w Sydney ( 1992 , 2006 ) , Biennale w Santa Fe ( 2006 ) .

W 1998 zrealizował pomnik ofiar katastrofy promu " Estonia " w Sztockholmie .

Jego prace znajdują się w w najważniejszych kolekcjach muzealnych na świecie m.in. :

Tate Modern / Londyn , Van Abbemuseum / Eindhoven , MOCA / Los Angeles , SFOMA / San Francisco, MOMA / Nowy Jork , Art Institut / Chicago , The Carnegie Museum  of Art / Pittsburgh , Museu Serralves / Porto , Moderna Museet / Sztockholm , Kiasma / Helsinki , Kroller Muller / Otterlo , The National Museum of Art / Ateny, The National Museum of Art / Osaka , The Israel Museum / Jeruzalem .

W Polsce m.in.: Muzeum Sztuki / Łódź , CSW / Warszawa , Zachęta / Warszawa ,Muzeum Narodowe , Wrocław .


Szaroszyk Piotr Marek mgr inż.

Z.: architekt, prezes firmy. NF.: Szaroszyk & Rycerski Architekci sp. z o.o. DZ.: 1991-92 członek zarządu głównego SARP, od 1994 członek Rady Architektoniczno-Urbanistycznej Miasta Warszawy. AS.: 02-785 Warszawa, ul. Wiolinowa 2a., www.szaroszyk.com.pl, tel. 644-21-99 DU.: Płock, 20.12.1961. M.: Dorota z d.  Krupa, mgr inż. architekt. D.: Tomasz (1987), Jacek (1990). R.: Janusz, chirurg i Anna z d. Zmysłowska, internista.

W.: 1980 matura w LO im. Małachowskiego w Płocku, 1980-87 Wydział Architektury Politechniki Warszawskiej, 1992 uprawnienia budowlane. K.: 1984-88 asystent projektanta w Pracowni Projektowej "Espea" w Warszawie, 1988-90 własna działalność gospodarcza z J. Kaczorkiem, 1990-92 architekt w spółce "Tekton" Kaczorek, Szaroszyk, Falkiewicz w Warszawie, 1992-94 partner Biura Projektowego Tadeusz Spychała w Wiedniu, od1994 własna Pracownia Projektowa, prezes firmy Szaroszyk & Rycerski Architekci w Warszawie.

SO.: autor realizacji takich jak: projekt i realizacja willi w Regio Emilia we Włoszech, projekt i realizacja Sheraton Warsaw Hotel Towers, projekt i realizacja rezydencji przy ul. Zuga w Warszawie, budynku mieszkalnego przy ul. Ossowskiej 33, rezydencji Citibanku w Konstancinie, budynku apartamentowego przy ul. Podchorążych, rozbudowa Centrum Badań Kosmicznych PAN, projekt i realizacja Zespołu Mieszkalno-Biurowego przy al. Wyścigowej w Warszawie.

ON.: Nagroda im. Kenzo Tange, dwie nagrody w Konkursie Konfrontacje Warszawskie, I Nagroda w Konkursie Konfrontacje Częstochowa, I Nagroda w konkursie "La casa piu bella del mondo", I Nagroda w konkursie na projekt terenów Wystawy Światowej EXPO '95, I Nagroda w konkursie na projekt hotelu Sheraton, I Nagroda w konkursie na projekt Cmentarza Komunalnego Południowego w Warszawie, Grand Prix w konkursie "Życie w Architekturze". Cz.: SARP. H.: przyroda, turystyka piesza i rowerowa.